بله، برنده شديم و رفتيم به جام جهاني. ولي اين اتفاق از اين بي‌مزه‌تر هم ممكن بود رخ بدهد؟ بايد تا آخر بازي حسرت يك گل ديگر را مي‌خورديم؟ بايد مدام نگران بوديم كه چرا اين بچه‌هاي حرفه‌اي اروپا رفته اين‌طور شتاب‌زده و بي‌نظم بازي مي‌كنند؟ اين‌ها كه در ورزشگاه آزادي دارند اين‌طور جوگير بازي مي‌كنند در جام جهاني مي‌خواهند چه‌كار كنند؟ آن‌جا كه آقاي خاتمي هم نيست به‌شان روحيه بدهد ( البته اگر قبول كنيم آقاي خاتمي اصولا مي‌تواند به كسي روحيه بدهد).
درست نمي فهمم چرا بايد اينقدر خوش‌حال باشيم. در آسان‌ترين گروه ممكن افتاده بوديم و اگر نمي‌رفتيم جام جهاني بايد مي‌رفتيم مي‌مرديم. چرا تيم ما بايد اينقدر نازيبا و محافظه‌كارانه بازي كند؟ چرا مدافع‌ها جاي مهاجم‌ها گل مي‌زنند؟ چرا مهدوي‌كيا با آن‌همه سابقه با بازيكن‌هاي بحرين دعوا مي‌كند؟
برنده شديم و رفتيم جام جهاني اما فقط در ظاهر. اين تيم نشان داده نه اخلاق خوبي دارد، نه هنوز به هماهنگي درستي رسيده و نه شخصيت جهاني پيدا كرده.
خوش‌حاليم. پرچم ايران را مشتاقانه تكان مي‌دهيم و احساس غرور مي‌كنيم... واقعا احساس غرور مي‌كنيم؟
3:57 PM