هنوز هم اسم‌شان را توي اخبار سراسري اعلام مي‌كنند. هنوز هم وقتي اسمشان را مي‌خوانند با دقت گوش مي‌دهيم ببينيم اسم آشنايي به گوشمان مي‌خورد. همسايه‌اي، فاميلي، همشهري‌اي توانسته افتخار بيافريند و جزو سه نفر اول كنكور شود يا نه. انگار كه شرطي شده‌ايم و نمي‌توانيم جور ديگري رفتار كنيم. عجيب است كه بعد از اين همه ماجرا و خبر هنوز رتبه پايين در كنكور ارزش شمرده مي‌شود. پرونده قطوري براي قضيه فروش سؤالات كنكور تشكيل شده كه هنوز به نتيجه عملي‌اي نرسيده، مؤسسات آموزشي هر سال رقابت سختي را براي ياد دادن روش‌هاي موفق تست زدن به كنكوري‌ها شروع مي‌كنند و همه هم معترف اند كه اين روش‌ها اگر چه مي‌تواند در به دست اوردن رتبه بهتر به بچه‌ها كمك كند اما هيچ‌وقت نمي‌تواند سطح دانش آدم‌ها را بالا ببرد.
از آن طرف چند تا از همين بچه كنكوري‌ها را سراغ داريد كه رتبه‌هاي خوبي به دست آورده باشند و در دانشگاه خوبي تحصيل كرده باشند و هنوز در ايران باشند؟ غير از اين است كه حالا ديگر دانشگاه‌ها تبديل شده‌اند به پلي كه با‌هوش‌ترين دانش‌جوهاي ما را منتقل مي‌كنند به آن طرف آب ها؟ اين نفرات اول تا سوم كه نامشان با افتخار از تلويزيون و راديو اعلام مي‌شود و عكس‌شان را توي روزنامه چاپ مي‌كنند، چند سال ديگر كجا هستند؟ قبلي‌ها الان كجا يند وبراي مملكتشان چه كار كرده‌اند؟
هنوز هم وقتي اسم‌شان را مي‌بينيم يا مي‌شنويم بي اختيار تحسين‌شان مي‌كنيم. كاري هم كه كرده‌اند قابل تحسين است. آنها توانسته‌اند در مسابقه بزرگ برنده شوند و با سرعت بيشتري به خط پايان برسند. آن هم بين اين همه آدم. اما يادمان نرود كه كنكور با مسابقه‌هاي ورزشي فرق دارد. حالا ارزش در رتبه‌اي كه به دست مي‌آوري نيست ارزش اين است كه بداني مي‌خواهي چطور زندگي كني و پيروز شدن در كنكور چقدر در زندگي به كارت مي‌آيد.
7:33 PM